Phil Neville przeszedł do Evertonu na początku sierpnia 2005 roku, jako czwarty pozyskany tego lata zawodnik. Młodszy i bardziej wszechstronny z braci Neville wniósł do drużyny europejskie i międzynarodowe doświadczenie. Gdy był jeszcze graczem Manchesteru wystąpił w 52 meczach reprezentacji Anglii i 78 razy w europejskich pucharach. Phil jest wychowankiem młodzieżowej szkółki piłkarskiej Czerwonych Diabłów. Jego kariera mogła się jednak różnie potoczyć. Gdy miał 14 lat musiał wybrać między futbolem a krykietem, gdzie bił różne rekordy. Strata dla krykieta była zyskiem dla futbolu. W 1993 roku rozpoczął występy w Man Utd, by rok później podpisać już profesjonalny kontrakt. W 1995 Phil jako kapitan poprowadził juniorów z Manchesteru do triumfu z młodzieżowym FA Cup.

To był dopiero początek wspaniałej kariery Neville'a, który 6 razy zdobywał mistrzostwo Anglii, 3 razy FA Cup i raz wygrał Ligę Mistrzów. W wieku 28 lat zamienił Old Traford na Goodison Park. Dzięki swej wszechstronności i solidności był jednym z pewnych punktów w reprezentacji prowadzonej przez Svena Gorana Erikssona, lecz po opuszczeniu ManU stracił to miejsce. Mimo 10 żółtych i 2 czerwonych kartek sezon 2005/06 był w wykonaniu Phila bardzo dobry, był on jednym z podstawowych zawodników w Evertonie. Jeszcze lepszy był dla niego sezon 2006/07, w którym występował głównie na prawej obronie ze względu na niedyspozycję Tony'ego Hibberta. Po opuszczeniu Goodison Park przez Davida Weira Phil został nowym kapitanem prowadząc The Toffees do 6 miejsca w lidze.

W sezonie 2007/08 zaliczył 50 występów, mniej tylko od Joleona Lescotta, w tym 37 w lidze. Zapewne w Premiership rozegrałby komplet, gdyby nie czerwona kartka w Derby Merseyside. O ile w defensywie spisywał się dobrze, tak linia pomocy, a w szczególności skrzydło to zdecydowanie nie miejsce dla Phila, a niestety kontuzje pomocników zmuszały Davida Moyesa do wystawiania go tam. Początek sezonu 2008/09 był bodaj najlepszym okresem Phila na Goodson Park. Notował on bardzo dobre występy na prawej obronie, ale również dobrze spisywał się jako defensywny pomocnik, gdzie został ustawiony z powodu ogromnej liczby kontuzji w składzie. Nasz doświadczony kapitan rozegrał w sumie 47 spotkań opuszczając jedynie konfrontację z Newcastle. We wrześniu 2009 roku doznał dość poważnej kontuzji kolana, która wykluczyła go na 3,5 miesiąca. Wrócił do gry pod koniec grudnia i do końca sezonu był podstawową postacią w zespole. Zanotował również 35 występów w sezonie 2010/11 częściej niż na prawej obronie operując jednak w środku pola.


«wstecz