Urodzony w Sydney pomocnik stał się drugim zawodnikiem pozyskanym przez Davida Moyesa w 2004 roku. Na Goodison Park trafił z Millwall, co sam określił spełnieniem marzeń. Tim był abrdzo zdeterminowany, by rozpocząć profesjonalną karierę, dlatego w wieku 16-lat podjął bardzo trudną decyzję o opuszczeniu rodziny w Australii i przeniósł się do Anglii. Dzięki swojemu zaangażowaniu, sprytowi, szybkości, zwrotności i dobrej grze w powietrzu był bez wątpienia jednym z najlepszych graczy zespołu z The Den, gdzie w ponad 250 występach strzelił 57 goli. Jego największym osiągnięciem z Millwall było dotarcie do finału FA Cup, gdzie zagrał przeciwko Manchesterowi United. Tim ma również bogatą karierę reprezentacyjną. W 2004 roku był w kadrze olipmpijskiej, występował na Pucharze Konfederacji w Niemczech i był główną postacią w wywalczeniu przez piłkarzy z Antypodów pierwszego od 32 lat awansu do finałów Mistrzostw Świata.

Pierwszy sezon w Premiership był poprostu znakomity. Tim grał bardzo często, strzelał sporo bramek i został wybrany najlepszym graczem sezonu w Evertonie. Stał się ulubieńcem publiczności na Goodison Park i przedłużył swoją umowę na kolejne 5 lat. Niestety Timowi przydarzyła się kontuzja, złamał on kość śródstopia w meczu z Sheffield United, co wykluczyło go z gry do końca sezonu. Cahill wykurował się dopiero na lipcowy turniej o mistrzostwo Azji gdzie zanotował 4 występy, jednak po powrocie do Evertonu w towarzyskim meczu z Werderem kontuzja odnowiła się i Timbo po raz kolejny musiał odpocząć od piłki przez kilka miesięcy. Przed sezonem 2007/08 przedłużył on swą umowę o kolejne 5 lat. Powrót do gry Tim zaliczył pod koniec października w meczu z Larissą, w którym zresztą strzelił pierwszego gola. Do końca 2007 roku prezentował wysoką formę regularnie strzelając bramki. Początek roku 2008 był zdecydowanie słabszy, a na gola naszego Kangura musieliśmy czekać do marca i meczu z Portsmouth.

Niestety w marcu Cahillowi znów odnowiła się kontuzja śródstopia i udał się on na operację do Australii. Długi okres powtarzających się kontuzji dobiegł jednak końca. Tim wrócił do gry w meczu ze Stoke strzelając bramkę na wagę 3 punktów. Pod koniec roku dobrze wywiązywał się z roli napastnika w obliczu kontuzji całej czwórki podstawowych snajperów. Cały sezon zakończył w sumie z 9 trafieniami na koncie zostając razem z Marouane Fellainim najlepszym strzelcem Evertonu. Australijczyk pomógł też swej reprezentacji w kolejnym awansie na mundial, między innymi ponownie w swej karierze pogrążając Japonię. Kibice wybaczyli mu również zmarnowaną jedenastkę w półfinale FA Cup, gdyż Cahill walnie przyczynił się wcześniej do pierwszego od 14 lat awansu do finału krajowego pucharu.

W sezonie 2009/10 Tim zdobył 10 bramek zostając drugim strzelcem zespołu za Louisem Sahą. Tuż po zakończeniu rozgrywek podpisał nowy kontrakt z Evertonem do 2014 roku. Wraz z reprezentacją Australii udał się też na Mistrzostwa Świata do RPA, które nie ułozyły się dla Soceroos tak dobrze jak 4 lata wcześniej. Cahill dostał czerwoną kartkę w przegranym 0-4 meczu z Niemcami, oglądał z trybun remis 1-1 z Ghaną i zdobył jedną bramkę w zwycięskim meczu 2-1 z Serbią na pożegnanie turnieju. Na początku sezonu 2010/11 Cahill był właściwie jedynym godnym zaufania zawodnikiem przednich formacji. Napastnicy wcale nie strzelali bramek, a sam Tim jeszcze przed Nowym Rokiem miał ich na koncie już 9. Potem jednak odbyły się feralne mistrzostwa Azji w trakcie zmagań ligowych. Cahill nabawił się urazu stopy już w pierwszym meczu turnieju, a pomimo tego występował w nim do samego końca. Po powrocie do klubu kontuzja pogłębiła się, przez co Cahill stracił wiele spotkań, nie wspominając już o utracie formy. Do końca rozgrywek nie dołożył już ani jednego trafienia.


«wstecz